Er hangt een bijna magische verwachting rondom kunstmatige intelligentie. Alsof de technologie straks geruisloos onze organisaties binnenwandelt, een paar processen automatiseert, de werkdruk verlaagt en ondertussen ook nog nieuwe kansen creëert. Het is een aantrekkelijk beeld. Maar wie AI werkelijk invoert, ontdekt al snel dat de grootste verandering niet plaatsvindt in de technologie, maar in de organisatie zelf.

Waar eerdere technologieën vaak konden worden ingevoerd zonder de onderliggende organisatie werkelijk ter discussie te stellen, legt AI juist bloot hoe die organisatie functioneert. Of misschien nauwkeuriger: hoe zij niet functioneert. Wat zich momenteel in veel organisaties afspeelt, is daarom geen technologische transitie. Het is een organisatietransitie die zichtbaar wordt via technologie. AI is niet de verandering. AI maakt de verandering zichtbaar.

Iets wat ooit vanzelfsprekend voelde, verliest zijn vanzelfsprekendheid. Je merkt het in kleine verschuivingen. In hoe je naar je werk kijkt, in de manier waarop je keuzes maakt, in de toon van gesprekken die je voert. Alsof je nog wel meedoet in hetzelfde spel, maar de regels je niet meer raken. Alsof het systeem nog draait, maar jij er niet meer helemaal in past. Herkenbaar?