Als je leider of ondernemer bent, herken je dit vast wel: je plannen zijn duidelijk, je visie staat, de medewerkers zijn deskundig. En toch loopt het niet. Elke keer sta je weer voor verrassingen die je niet zag aankomen. Alsof er een architectuur actief is die niemand heeft ontworpen, maar die wel bepaalt wat er wel of niet gebeurt. Dat ‘iets’ is geen detail. Het is precies waar de Human Coherence Codes™ hun oorsprong vinden.

De meeste leiders denken bij coherentie aan iets dat je moet organiseren. Afstemming creeren en neuzen dezelfde kant op. Of teams op één lijn krijgen. Dat klinkt logisch, maar ergens wringt het ook. Want hoe harder je probeert mensen op één lijn te krijgen, hoe vaker het tegenovergestelde gebeurt. Coherentie laat zich namelijk niet organiseren. Ze ontstaat.

De vergaderingen verlopen correct en beleefd, de agenda wordt afgewerkt, de cijfers zijn op orde en toch hangt er een lichte spanning in de ruimte, alsof het systeem zelf iets probeert te vertellen wat nog geen taal heeft gekregen. Dit artikel gaat over dat moment. Over wat er gebeurt wanneer leiders merken dat de onderstroom actiever is dan de bovenstroom, en besluiten daar niet omheen te werken maar erdoorheen.